Nieuws en verslagen 

                                                         Verdere informatie onder 'Archief'


Uleke Hoogeveen - woensdag 28 maart 2018

Uleke Hoogeveen 2-2-2017

Waarom racen, simpel eigenlijk, techniek en een verleden met racen.

Mijn Pake Uleke Hoogeveen en mijn vader Jelle Hoogeveen en mijn oom Jopie Hoogeveen waren al vroeg bezig met grasbaan racen JLO Sachs en toen Kreidler. Thuis hadden we een bromfiets zaak en een tankstation BP. Wat ik er nog van weet is dat cilinder na cilinder af gevijld werd en uitgetest. Er lagen genoeg nieuwe op de plank , het waren wel de kleine vierkante, andere waren er toen nog niet.

Pake Uleke Hoogeveen

Mijn vader reed samen met Jan de Vries, Aalt Toersen en André Gebben. Ja, dat waren toen toch wel namen en wij kijken er op terug met een gevoel van wat een mooie tijd, maar het ging er hard aan toe toen. De onwikkeling ging snel. Ik weet dat mijn vader destijds 1 van de eerste was met een grote cilinderkop ,die had hij speciaal laten maken bij ons in het dorp, er zwerft nog ergens een blok aluminium rond, hij wilde er twee laten maken en het is bij 1 gebleven. Maar het was vooruitgang > meer koeling .

 
 

Jopie Hoogeveen helemaal links 36 Jan 39 Aalt 134 Andre 62

Mijn vader heeft het grasbaan-racen een paar jaar gedaan totdat ze hem over de rug reden. Hij is toen gestopt. Er moest namelijk ook een bedrijf gerund worden . Jopie is doorgegaan en kon goed rijden, zat er altijd goed bij en op een gegeven moment deden ze het zo goed, toen zei mijn vader, we gaan die motor een beetje helpen de laatste wedstrijd. Zo gezegd, zo gedaan. Een beetje ether er bij ,nou hij ging als een speer maar niet lang en U voelt hem al aankomen….. een vastloper. Nou er is een partijtje gevloekt. En dat proberen mag ik ook graag doen. Als ik weer iets probeer zegt Jan Bok, het is toch goed, blijf er af. Nee, dat is niet mijn ding. Blijven proberen. Het sleutelen vind ik mooier dan rijden, het moet hard gaan en heel blijven, dan is het goed.

Gelukkig is techniek mijn ding en kan zelf een hoop maken, dat maakt het allemaal ook wat betaalbaarder. Tanken, kuipen en nu de frames ook. De frames hebben me ook een jaar gekost om het een beetje op de rit te krijgen. Men is daar nu aardig tevreden over, er zijn natuurlijk altijd mensen die niet tevreden zijn, maar die zijn vaak ook moelijk tevreden te stellen. Daar kun je in de meeste gevallen ook maar beter afscheid van nemen.

 
 

En zo hoort het alles achter me J dat zou wat zijn, ik blijf dromen.

Het racen bij de Golden 50’s vind ik zelf een hele eer. Hoe ik daar binnen ben gekomen is ook nog een verhaal . We hadden het al een paar keer gevraagd ,maar nee dat kon niet er was een ledenstop of je moest al oudrijder zijn. Maar blijven volhouden. Mee naar Froburg en ja het was een beetje stroef in het begin. Hé dat Is Jan de Vries. Ja, zei Jan Bok dat Is ook een Fries alleen hij wil het niet meer spreken. O zei ik, wacht maar even. Ik naar Jan en zei tegen hem in het Fries :Jan, heb je ook een gieter. Mijn water is op. Ja die heb ik wel, hij staat daar. Keurig in het Fries werd mijn vraag beantwoord , dat viel ook wel mee dus .

O ja, hoe we bij de Golden binnen zijn gekomen. Op een avond kwam de vrouw van Cees van Dongen binnen en ze stelde zich voor aan mij .Els van Dongen. Ik zei tegen haar, de zus van Cees? Wist ik veel, nou de hele tent was stil en ik kreeg me daar het 1 en ander om de oren. Ik werd heel klein. Dat is de vrouw van Cees zei men tegen mij……..De volgende dag is alles weer goed gekomen we mochten wel bij de Golden komen rijden. Jan en ik. Of Els daar iets mee te maken heeft gehad weet ik nog steeds niet ,maar we waren binnen en ik was daar erg blij mee !

Grietje werd ook goed opgevangen in de groep en we hebben er een prachtige tijd gehad. Een paar jaar. Ik denk 5 a 6 jaar. Het werd ONZE familie, zo voelde dat. Bedankt mensen voor die WARME jaren. Ik ben blij dat we dat nog hebben beleefd met Griet samen. En op Assen Grietje in een

snelle bolide,wat prachtig allemaal. Maar ze is niet meer, de lieve meid. 35 jaar mocht ik aan haar zijde staan. Wat een vrouw. Altijd vrolijk, een luisterend oor voor iedereen 1. Ja, een groot gemis voor ons allen .

 
 

Ik hoop er nog een paar jaar aan vast te plakken. Maar niet alleen graag . Dat voelt niet goed. We zullen zien wat er op mijn pad komt.

 
 
 

Groet, Uleke Hoogeveen.



Terug naar de vorige pagina >